Interview met Danielle van de Ven

Door Julija Vasiljeva

Yoga is een Mantra.

Leuk om jou te spreken Danielle. Ik heb je vaker gezien in de gangen van Bindi, vol enthousiasme met knutsel spulletjes  voor kinderyoga.

En nu zitten we hier lekker buiten in het zonnetje en gaan we het hebben over jou. Ik ben nieuwsgierig naar je.

Als ik jou zou kennen dan zou ik weten dat jij:  

Het eerst wat bij mij opkomt is: zo oprecht mogelijk zijn.

En als ik je nog beter zou kennen dan:

Dat het niet altijd lukt! Hahaha.

En als ik jou heel, heel, heel goed zou kennen dan:  

Openheid. Dat is wat ik van nature zelf heb, maar ook een belangrijke waarde vind.

Wie is Danielle in het dagelijks leven?

Ik doe best veel in mijn dagelijks leven. Ik was actrice in het jeugdtheater en maakte mijn eigen voorstellingen. Dat doe ik nu veel minder, in plaats daar van is yoga en mindfulness gekomen. Sinds kort ben ik HVO leerkracht, bijna niemand weet wat het is. Het is leerkracht humanistisch vormonderwijs. In openbaar basis onderwijs kunnen ouders kiezen voor een vorm voor levensbeschouwing voor hun kind, vanuit verschillende religies en ik doe het dan vanuit het humanisme. Dus heel kort gezegd filosoferen over wat vind je belangrijk, hoe willen we samen leven. Maar dan zonder een God. De mens staat centraal.

Voorheen zag ik je bij Bindi als kinderyoga docent, je geeft kinderworkshops. Hoe is dat ontstaan, komt dat omdat je in het onderwijs zit?

Ik moet zeggen, yoga geef ik eigenlijk alleen aan volwassenen. Dat was toen bij Bindi een tijdelijk inval. Voor kinderen doe ik weleens een workshops bij een vraag vanuit het onderwijs. Maar kinderen komen wel veel voor in mijn werk. Ik voel me heel erg op mijn gemak bij die doelgroep. Ik dacht dat iedereen dat had grappig genoeg, tot mensen zeiden “o nee, ik wordt altijd zo zenuwachtig van een groep kinderen.” Maar ik kan me er juist heel goed mee verbinden. Ik denk dat theater en het spelen wat ook bij mij past, dat hoort ook natuurlijk bij kinderen. Dat sluit een beetje bij elkaar aan.

Waarom heb je stap naar yoga gedaan?

Ik ben opgeleid als klassiek ballet danseres, met het idee dat ik ook danseres zou worden. Op een gegeven moment werd het duidelijk dat het niet meer ging. Toch ben ik op de academie gebleven waar je veel voor de spiegel staat, wordt beoordeeld op hoe je eruit zit, op het plaatje. Zeker de dansvorm en de tijd waar ik in ben opgeleid. Later ben ik naar de theaterschool gegaan ook al met het idee dat er nog iets anders is dan alleen maar buitenkant. Hoe geef ik uitdrukking aan mijn binnenwereld. En de stap naar yoga kwam ook wel daar uit voort. Behoefte aan verstilling, aan luisteren naar je lichaam iets wat ik eigenlijk was afgeleerd bij de dans. Dus voor mij is dat een hele interessante en ook lange weg geweest waarin ik veel heb ontdekt.

Je hebt Iyengar yoga gestudeerd. Kan je daar iets over vertellen?

De grondlegger is B.K.S Iyenger en hij hield zich bezig met het feit dat niet iedereen zomaar zijn been in zijn nek kan leggen. Hij wilde meer gaan kijken naar hoe kunnen we nou met die lichamen werken die dat gedeeltelijk of helemaal niet kunnen. Hij ging props in de yogalessen gebruiken voor meer ondersteuning. Het is een hele technische vorm van yoga waarbij het accent ligt op precisie. Je staat vrij lang in de houding met veel concrete aanwijzingen en gerichte instructies. Het idee komt voort uit zorgzaamheid.  Als een docent sta je op een afstand van de cursist en kijk je wat er nodig is om de houding te verbeteren en te verdiepen. Zonder dat men over zijn of haar grenzen gaat en de kans op blessures wordt op deze manier geminimaliseerd. De opleiding die ik heb gedaan is een zeer intensieve opleiding van 3 jaar. Omdat ik zelf een blessure had ben ik heel erg geïnspireerd door Iyngar, maar ik ben wel een mildere docent. Wat dat betreft ben ik een mix van alles.

Je geeft hier Aligement lessen. Als ik zou bij jou in de les kom, wat kan ik dan verwachten, hoe ziet jouw les eruit?

Ik neem natuurlijk mezelf mee. Ik kom uit het theater en hou van lichtheid, spelen en contact. Dat is er sowieso. Het is een les die gaat over het verdiepen van de houdingen. Dat heb ik me ook voorgenomen en dat vind ik leuk. Ik denk dat het ook heel nuttig is. Soms staan mensen in lessen waarin ze misschien dingen doen die beter kunnen, beter in de zin voor het lichaam. We hoeven niet op de cover van een yoga magazine, daar gaat het niet om. Ik probeer iemand verder te brengen in het gezond werken met het lichaam en geest. Ik kom natuurlijk uit de dans wereld af en toe maak ik een grapje “ik blijf toch een balletjuf”. Ik hou ervan om mensen verder te brengen, altijd met respect voor de grenzen. Het kan zelfs zijn dat ik iemand verder breng door te zeggen ”doe eens wat minder”.  Verder brengen is niet altijd meer doen.  En ik heb liever een kleine groep met trouwe studenten dan een grote groep met steeds wisselende gezichten. Ik heb dan veel plezier en het past beter bij mij.

Wat leer je zelf van het docentschap?

Hoe belangrijk contact maken is. Door steeds weer in het moment te zijn en mensen zien, dat is ook wat met mij gebeurd als ik yoga lessen geef. Ook ik kom soms met weet ik veel wat allemaal achter de rug, gehaast en gestrest ergens aan bij een yoga studio. En als ik een yogales geef dan word ik gedwongen om te landen, contact te maken met mezelf, en vervolgens met de student. Dus dat brengt het en dat leer ik steeds weer.

Wat is jouw boodschap aan je cursisten?

Leren luisteren naar het lichaam. Dat ze kunnen leren van het lichaam. In het algemeen denk ik dat we veel in ons hoofd zitten, ook ik. “Yoga is een mantra” zeg ik altijd. Dus de verdieping zit in die herhaling. Leren van elke moment, hoe voel ik me van binnen, hoe sta ik, hoe is het met mijn adem. Dus weer het moment. Steeds weer terug naar dat lijf en de hele beweging. Dat is wat ik wil doorgeven aan de leerlingen. Verbinden met hun lijf.