Interview met Ida Pankras

Ida over vrijheid, lichaamswerk en thuiskomen in jezelf

“Weten wie je in essentie bent, én ervaren wie je kunt zijn.”

Dat is een motto van Ida, en eigenlijk zegt het alles over de manier waarop zij in het leven staat. Niet vastgezet in hoe het hoort, maar in beweging. Open. Onderzoekend. En steeds opnieuw bereid om eerlijk te voelen wat klopt in dit moment.

Als Ida vertelt waar ze vandaan komt, noemt ze niet als eerste haar geboorteplaats Heerhugowaard, maar Rotterdam. Daar begon het voor haar te bruisen.
Het was een groot contrast met de plek waar ze is opgegroeid, die ze zelf omschrijft als wat kleurloos en beklemmend. Juist daardoor ontstond al vroeg de drive om te onderzoeken of er niet meer mogelijk moest zijn. Meer betekenis, diepgang, meer ruimte om echt haar eigen pad te volgen.

Dat pad bracht haar langs verschillende plekken en ervaringen. Ze studeerde pedagogiek, werkte in de jeugdzorg, had haar eigen coachingspraktijk aan huis, maar door onvoorziene omstandigheden besloot ze in 2021 te gaan wonen en werken in Zwitserland, Egypte en Mexico. Vooral Egypte, waar ze reizen organiseerde, voelt voor haar als een diepe vorm van thuis. Niet door een vast verhaal of spiritueel label, maar een heel directe ervaring van oorsprong, creatiekracht en haar essentie. 

Via een onverwachte ontmoeting bij de Sfinx, gelegen bij de piramides, kwam Mexico op haar pad, en daar bleef ze uiteindelijk ruim twee jaar.
In het begin ervoer ze daar vooral vrijheid en levendigheid. Mexico werd voor haar een plek waar veel oude regels en overtuigingen wegvielen: ideeën over wat hoort, wat netjes is, wat goed is voor de ander. Ze beschrijft die tijd als een periode waarin ze volop mocht onderzoeken, haar denkbeelden uit te dagen en risico’s te nemen. Niet omdat dat haar definitieve identiteit was, maar omdat het haar veel liet zien over de breedte van het mens-zijn en over hoe iedere plek in de wereld weer iets anders in je wakker kan maken.

Ook haar relatie met yoga liep anders dan je misschien zou verwachten. Ida had nooit de wens om yogadocent te worden. Sterker nog: haar ingang was geen droom, maar een lichamelijke crisis 12 jaar geleden. Toen ze volledig uitviel en bijna niet meer kon lopen, kwam ze via haar eigen herstel in aanraking met psoaswerk, fascia en uiteindelijk Yin Yoga. Wat haar daarin raakte, was niet zozeer de yoga als vorm, maar het op een afgestemde wijze met je lichaam in contact zijn. Het directe voelen. Het zachter worden. De wijsheid van het lichaam. Het ervaren dat er onder spanning en verharding weer ruimte en leven kan ontstaan. 

Dat is ook wat ze nu doorgeeft. In haar lessen en begeleiding gaat het voor haar niet om presteren of perfectie, maar om thuiskomen in het lichaam. Om bedding voelen, vertragen en weer contact maken met diepere lagen in jezelf. Juist daarin raakt ze veel vrouwen. Niet alleen met woorden, maar vooral met de sfeer en veiligheid die ze neerzet.

Wie Ida op social media volgt, ziet ook dat ze tijdens haar lunchpauze soms op de begraafplaats De Nieuwe Ooster wandelt, op de hoek van haar praktijkruimte in Amsterdam. Voor haar is de dood nooit iets geweest dat losstaat van het leven. Ze groeide op met dat besef dichtbij, en spreekt er opvallend licht en open over. Niet zwaar, maar juist vol verwondering. Voor Ida maakt de vergankelijkheid het leven waardevoller. Misschien past dat ook precies bij wie ze is: iemand die niet wegkijkt van de diepere lagen, maar er zachtheid, schoonheid en betekenis in weet te vinden.

Toch kwam er ook een moment waarop ze voelde dat haar tijd in Mexico klaar was.
Het leven daar bracht haar veel nieuwe ervaringen, maar vroeg ook veel van haar lichaam door de extreme luchtvervuiling, onveiligheid, 24/7 geluiden van de stad en onbetrouwbaar gedrag van mensen. Ademhalen was letterlijk moeilijk, haar zenuwstelsel stond voortdurend aan, en juist het helder bewustzijn van waaruit ze normaal leeft en vrouwen coacht raakte meer op de achtergrond. 

Inmiddels is Ida weer terug in Nederland en ook weer na zoveel jaren verbonden aan Bindi. Dat kwam bijna vanzelf op haar pad. Wat ze bij Bindi ervaart, is rust, openheid en een gevoel van saamhorigheid. En misschien is dat ook precies wat zij zelf meebrengt: een combinatie van diepgang, vrijheid en een groot vertrouwen in wat er ontstaat wanneer iemand dichter bij zichzelf durft te komen.