Interview met José te Loo

Interview met José
Door Julija Vasiljeva

Quote: Je neemt jezelf mee

Hi José, wat fijn dat we hier samen zitten voor een leuk gesprek.Ik ken jou eigenlijk niet persoonlijk, ook al zijn we collega’s. Voor dit gesprek heb ik je website bekeken en ik moet zeggen: wat een prachtige site. Er staan veel mooie dingen op over jouzelf en het werk dat je doet.

Waar ik benieuwd naar ben– en ik denk onze ‘bindiers’ ook – is: wie is José buiten haar website, haar bedrijf en haar werk? Wie ben jij?

Ik zou mezelf omschrijven als heel ‘all inclusive’. Ik hou van uitersten en van contrasten. Ik ben heel erg bezig met het ervaren van ‘het hele mens zijn’. Zo kan ik heel erg naar buiten gericht zijn, maar ook juist sterk naar binnen. Ik ben zowel zacht als direct en duidelijk. Ik ben stil, maar kan ook uitbundig zijn. Gevoeligheid past bij mij, maar ik ben ook iemand die doorpakt en knopen doorhakt. En ik heb een heel open geest.

Wat doe je in je dagelijks leven?

Ik geniet enorm van de natuur. Dat kan een dag aan het strand zijn, een wandeling in het bos of gewoon een rondje door het park. Buiten zijn geeft me veel energie. Daarnaast hou ik ervan te zien wat mensen maken: architectuur, kunst… dat inspireert me. Ik lees graag boeken over persoonlijke ontwikkeling en ik dans. Ik doe moderne dans, dat vind ik heerlijk.

Op je website las ik dat je al 20 jaar in marketing en communicatie hebt gewerkt. Is dat wat je nog steeds doet, of vooral iets van vroeger?

Dat was vooral vroeger. Communicatie doe ik nog af en toe op aanvraag, maar marketing steeds minder. Het communicatiegedeelte was mijn hoofdwerk. Van daaruit kwam er eigenlijk een natuurlijke overgang naar wat ik nu doe. Ik werkte met kleine ondernemers aan branding en positionering: wie ben je, wat doe je, waarom? Tijdens die gesprekken gingen we steeds dieper: waarom doe je wat je doet, en waarom vind je dat belangrijk? Dat wekte mijn interesse in de mens zelf. Waarom maken mensen bepaalde keuzes? Ik vind menselijk gedrag fascinerend. Hoe mensen keuzes maken is heel interessant. Er zijn zoveel mogelijkheden, en juist dat kiezen vinden veel mensen lastig. Voor mij voelt dat minder ingewikkeld. Ik vind het mooi om dat te zien, te observeren en mensen daarin uit te nodigen. Zo ontstond er steeds meer ruimte voor echte, verbindende communicatie in plaats van puur commerciële.

Je doet ook coaching trajecten. Je bent dus van de commerciële kant naar de menselijke, van hoofd naar hart gegaan. Je biedt verschillende dingen aan, maar in de kern gaat het steeds om hetzelfde: dat mensen zich verbonden voelen met wat ze doen.

Ja, precies. Het begon toen ik me steeds bewuster werd van het gehaaste leven dat we leiden. Ik stond op het schoolplein en zag vaders en moeders haastig wegrennen naar hun werk. Toen dacht ik: “Waar zijn we eigenlijk mee bezig?” Ik werkte toen al zelfstandig en kon er met meer afstand naar kijken. Maar dat opgejaagde gevoel – van auto in, racen naar werk – vond ik eigenlijk helemaal niet oké. Daar is het zaadje geplant: ik wilde daar iets mee doen. Ik ben zelf gaan onderzoeken en voelen: hoe doe ik het eigenlijk, wat zie ik om me heen, en hoe zou het anders kunnen? Van daaruit kwam de vraag: wat ga ik zelf doen, en wat kan ik aan anderen doorgeven? Dat was het beginpunt. Ik zag hoe vaak we volledig in ons hoofd zitten, terwijl de verbinding met ons hart ontbreekt. En dat roept een prachtige vraag op: voor wie doe je wat je doet?

Je geeft ook massages. Als ik dit zo hoor, klinkt het alsof die stap logisch was: meer werken met het lichaam, omdat je juist zoekt naar verbinding van hart tot hart. Hoe ben je daarin terechtgekomen?

We slaan alles op in ons lichaam. Voor mij ging het om uit het hoofd komen en meer in het lichaam en in het hart zakken. Daarom ben ik lichaamsgerichte oefeningen gaan doen en ook echt fysiek met het lichaam gaan werken. Energetische behandelingen die ik geef zijn soms moeilijk te begrijpen, omdat ze voorbij woorden gaan. Massage is tastbaarder. Als kind wilde ik dat al leren – ik hou van aanraking. Het afgelopen jaar werd het me nog duidelijker: mensen hebben een enorme behoefte aan aanraking. We raken onszelf bijna nooit aan, laat staan elkaar. Voor mij is massage een manier om dat te voeden. Het is niet alleen ontspanning. Het doet iets met je lichaam én het zegt iets over jou. We hebben een lichaam, maar besteden er vaak zo weinig aandacht aan. Massage inspireert me, omdat het laat zien hoe veelzijdig en verschillend mensen zijn. Je neemt jezelf altijd mee, en de ander ook. Als je dat echt tot je door laat dringen, kun je veel milder naar jezelf en naar anderen kijken. Je hoeft je niet zo sterk te identificeren met alles. Je kunt een stap terug doen en zien: wat gebeurt hier eigenlijk? En daar kan iets heel moois uit ontstaan.

Dat is prachtig! Vaak denken mensen dat een behandelaar hun probleem oplost. Maar jij zegt eigenlijk: ik loop naast je, maar jij neemt jezelf mee en gaat zelf aan de slag.

Ja, klopt. Ik ben niet de redder. Ik ben er om te ondersteunen, maar ik loop naast iemand. Als je beseft dat je jezelf altijd meeneemt, kan dat een enorme klik geven in je bewustzijn: “Wacht eens, dat klopt.” Dan kun je vaak veel meer licht en lucht toelaten. We nemen onszelf soms zó serieus. Voor mij is jezelf serieus nemen juist: jezelf niet té serieus nemen.